Wat vooraf ging:

Enkele weken geleden begonnen we vol goeie moed aan de voorbereidingen van ons eerst kinder toer tornooi. Dat liep eerlijk gezegd niet van een leien dakje. We hadden aanvankelijk volk om alles netjes klaar te krijgen. Dag na dag werd er afgebeld: verhuizers, vakantiegangers, zieken, geen wedstrijdleiding, geen VTV-coördinator, Toen waren we nog met drie en ondertussen kwamen de inschrijvingen maar binnen. De examenperiode kwam eraan en er werd even niet meer gedacht aan onze kinder toer. Na 14 dagen, van volledige uitputtingsslag en gespartel door de schoolboeken, ging ik de stand van zaken peilen op TCLO. We waren nog steeds met drie. (In het liedje van de 10-kleine-negertjes vielen ze sneller af, dat was dan een troost) Na een avondje klaagzang van mijnentwege (moet ik toegeven) kwam er schot in de zaak.

Mensen begonnen zich spontaan te engageren. Een mirakel geschiedde boven TCLO: We hadden plots heel veel volk, zowel jeugd als volwassenen. De sponsoring liep vlot, er ontstond een technische ploeg die hun hoofd braken over de soorten belijning voor de verschillende afmetingen van de velden en er kwam een “brain” overgewaaid vanuit Nederland. JOEPIE!!!! Er kwam licht in de tunnel.

Zaterdagochtend:

Terreintjes werden in gereedheid gebracht, aangepast aan de juiste kleur waarin de kinderen moesten spelen. Het springkasteel werd opgeblazen, zwembad werd gevuld en de velden werden versierd met ballonnen. We waren netjes op tijd klaar en de allerkleinsten (5 t/m 8-jarigen) stroomden binnen. Max gaf een korte briefing aan de pouleverantwoordelijken over het puntensysteem en we konden van start gaan. 47 pagadders werden verdeeld in verschillende poules. Er werd op zes terreinen gespeeld en er werd naar ieders kunnen geslagen, zowel op de bal als naast de bal. Sommige gezichtjes vol vreugde en bij anderen zag je al eens een traantje opwellen, dat knap weggewerkt werd door onze begeleiders. Belangrijkste was dat er nooit verliezers waren. Iedereen was een winnaar.

Toen kwam er een stress-moment: De VTV-coördinator kwam scouten. Met pen en papier (dat volledig afgeschermd werd alsof het een groot geheim was) werd alles genoteerd. “waar is de witte kleur? – vanwaar komt die sponsoring? – hoe zit het met de herpouling???? – alle niet VTV-leden moeten aangesloten worden op het gewest (hallow meer dan 35 kids???) Hier moesten we onze beste charmes bovenhalen om op alles een antwoord te vinden. Maar het is gelukt!! We kregen zijn goedkeuring en wachten nu op de beoordeling in september.

Daar kwam het eindgetoeter (de mensen op het terras waren er niet rauwig om, dat de claxon die de pijngrens in oren evenaart, tot zwijgen werd gebracht). Alle kinderen werden verzameld en er stond een rijkgevulde prijzentafel. Voor velen was het hun eerste tennismedaille die ze mochten ontvangen. Bij anderen werd hun collectie weer wat aangedikt. Allemaal glunderende gezichtjes bij het ontvangen van “hun smurfenzakje” dat gevuld was met allerlei drank en gadgets. De watersproeier werd aangezet op deze zonovergoten dag en het kon niet meer stuk. Een gevoel van “YES we hebben het gehaald” ging bij ieder van ons door het lijf.

Zondagochtend:

Onze technische ploeg stond weeral klaar om ditmaal de acht velden te belijnen. Het leek al een routineklus. Chapeau Marc en Patrick. Vandaag speelden de kinderen tussen 8 en 12 jaar. Alle 44 deelnemers hebben op alle terreinen prachtig tennis laten zien. In deze groep voelde je al meer de winners-mentaliteit naar boven komen en sommigen zijn zeker klaar om de Volkswagen-tour aan te vatten. Fairplay werd hoog in het vaandel gedragen en onze scheidsrechters moesten overgaan tot uiterste concentratie bij de soms lange balwisselingen.

In de broeiende hitte kwamen er echte tribunes tot stand tussen de bomen aan de terreinen 7 en 8 en iedereen zat op het puntje van zijn stoel. Op een bepaald moment was er meer volk op TCLO dan op Wimbledon En terecht!!!. Bangelijke momenten om naar te kijken en vooral: De kinderen hebben ervan genoten.

Dit alles om even een overzicht te geven van hoe stress-momenten kunnen uitgroeien tot echte euforie!! Voor ons was het zeker geslaagd. Wij blikken terug op een geweldige kinder toer.

Bedanking:

Ik wil alleen nog enkele mensen bedanken voor de steun en het gepresteerde werk dit weekend:

• Nederlands brain: Max
• Poule verantwoordelijken: Gert, Linda, Ann, Ellen, Luc, Jorg, Frank, Dirk en Peter
• Technische ploeg: Patrick en Marc
• Alle tellers
• Tonny: die zelfs het kindergejoel is komen aanschouwen, hoewel hij mij beloofd had in zijn Keuken te blijven …. Hihi
• Onzen Jones: die het gepresteerd heeft alle foto’s en filmpjes op de site en op You tube te zetten
• MAAR VOORAL DE KINDEREN ZELF!!! TOF GEDAAN MANNEN !!!!